Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Η Ομάδα προσγείωσης - Μέρος 4ο



H ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΛΕΙΑΔΙΩΝ/ΑΡΚΤΟΥΡΙΑΝΩΝ


Η ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗΣ ΜΕΡΟΣ 4

Πρωτότυπο κείμενο στα Αγγλικά: http://suzanneliephd.blogspot.gr/2013/04/v-behaviorurldefaultvmlo.html

Ο ΜΙΤΡΕ ΜΙΛΑΕΙ:

Νιώθω ότι χρειάζεται να ζητήσω συγνώμη για το ότι η ιστορία μας κινείται μέσα από διαφορετικές χρονικές περιόδους. Βλέπετε, το πλοίο μας έχει μπει στην μέση τέταρτη διάσταση του πλανήτη Γη. Άρα, οι μεταδόσεις μας προς εσάς εμποδίζονται από τη διαφορά χρόνου μεταξύ της τέταρτης διάστασης και του κόσμου σας της τρίτης υλικής διάστασης.


Επιπλέον, ο κόσμος σας της τρίτης διάστασης επεκτείνει την ουσία του μέσα στην τέταρτης διάστασης έκφραση της πραγματικότητάς σας. Μερικοί από σας είναι ικανοί να ακολουθήσουν την επέκταση της συνειδητότητας της Γαίας στις υψηλότερες δονήσεις της πολυδιάστατης Γης και μερικοί από σας δεν μπορούν.

Άρα, επικοινωνούμε μόνο με αυτούς που μπορούν να επεκτείνουν την συνειδητότητά τους αρκετά ώστε να επικεντρώνουν την προσοχή τους στην τέταρτης διάστασης εκδοχή της πραγματικότητάς τους. Ξέρουμε ότι αυτή η επέκταση της  συνειδότητάς σας μπορεί να σας προκαλεί λίγο σύγχυση επειδή κρατάτε ακόμη μια υλική μορφή στη Τρίτη διάσταση.

Ωστόσο, αν μπορείτε να συντονιστείτε στα μηνύματά μας, πιθανόν να ξέρετε ήδη για την πολυδιάστατη φύση σας. Έτσι, μπορείτε επίσης να καταλάβετε ότι υπάρχουν πολλές εκδοχές και συχνότητες της πραγματικότητας που κολυμπάνε μαζί στη μεγάλη κοσμική ροή του ΕΝΟΣ.

Καθώς η συνειδότητά σας συντονίζεται με το απλωμένο χέρι των υψηλότερων συχνοτήτων της Νέας Γης της Γαίας, θα κυλήσετε μέσα στις υψηλότερες εκφράσεις της πλανητικής σας πραγματικότητας. Αυτές οι υψηλότερες συχνότητες της Γης όλες ρέουν μέσα στην Κοσμική Θάλασσα του ΤΩΡΑ και του ΕΝΟΣ.

Μέσα σε αυτή την Κοσμική Θάλασσα, οι πολλές χρονικές σειρές της «ζωής στον πλανήτη Γη» μπλέκονται μεταξύ τους σαν τα ρεύματα του ωκεανού. Εξαιτίας του μπλεξίματος των διαφορετικών χρονικών σειρών και των συχνοτήτων της μεταβαλλόμενης σας πραγματικότητας, είναι συνηθισμένο για εσάς, ανελισσόμενοι μας, να βιώνετε ταυτόχρονα περισσότερες από μια πραγματικότητες.
Μείναμε, ή ακόμα βιώνουμε, την επαφή μας με τον πρώτο άνθρωπο που ήρθαμε σε επαφή. Είναι πολύ συνηθισμένο για αυτούς που ζουν σε ένα πολωμένο κόσμο να νομίζουν ότι μια μοναδική εμπειρία μπορεί να είναι επικίνδυνη. Αυτή η προσεκτική σκέψη χρειάζεται στη ζωή σε μια πολωμένη πραγματικότητα.

Σας θυμίζουμε τώρα ότι οι τελευταίες σκέψεις της ανθρώπινης μας επαφής ήταν, « Θέλει να μου πει κάτι, αλλά έχω ένα προαίσθημα ότι μπορεί να μη μου αρέσει αυτό που θα ακούσω. Ευτυχώς, πρέπει να φύγω, και έτσι μπορώ να αναβάλλω αυτή την επικοινωνία προς το παρόν.»

 O Ανθρώπινος Σύνδεσμος συνεχίζει:

Πέρασα το πρωινό μου με την αίσθηση ότι ο ψηλός ξανθός άντρας με τα γαλάζια μάτια με παρακολουθούσε. Είναι ενδιαφέρον, ότι η παρατήρησή του δεν ήταν επεμβατική. Μάλλον ήταν παρήγορη, σαν κάποιος που με αγαπάει ήταν από πάνω μου για να είναι σίγουρος ότι ήμουν εντάξει. Ωστόσο, δεν είχα ξανασυναντήσει αυτό τον άνθρωπο πριν, οπότε πως θα μπορούσε να με αγαπάει; Εντούτοις, φαινόταν να ακτινοβολεί αγάπη.  

Τελικά, η εργασία της ημέρας απασχόλησε το νου μου και ξέχασα τον άντρα, όπως και το αίσθημα της αγάπης. Άλλωστε, πόσο συχνά περπατάμε νιώθοντας μια ακτινοβολία αγάπης; Μέχρι τη νύχτα είχα εντελώς ξεχάσει την εμπειρία μου να προστατεύομαι από την αγάπη και πήγα για ύπνο, πολύ κουρασμένη από την πολυάσχολη μέρα μου για να προβληματιστώ με ότι είχε συμβεί.  

Θυμήθηκα που πλήρωσα τους λογαριασμούς μου. Θυμήθηκα που πήγα στο βενζινάδικο, στο παντοπωλείο και στη τράπεζα. Θυμήθηκα ότι πήγα στη δουλειά. Αλλά δεν θυμήθηκα τον άντρα με το αίσθημα αγάπης. Γιατί;

Γιατί θυμήθηκα όλα τα βαρετά καθημερινά πράγματα και ξέχασα το αίσθημα της αγάπης; Ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι ευχόμουν ότι είχα κάποιον να με προσέχει και να μου στέλνει αγάπη. Έπεσα για ύπνο με κατάθλιψη από τη μοναξιά της ζωής μου.  

Ξύπνησα το επόμενο πρωινό στη συνηθισμένη μου ώρα και τράβηξα τον εαυτό μου από το κρεβάτι. Ήμουν εξαντλημένη και αισθανόμουν ότι δεν κοιμήθηκα ούτε λεπτό. Ωστόσο, θυμόμουν ότι αισθανόμουν λύπη για τον εαυτό μου όταν έπεσα για ύπνο. Μετά, όταν πήγα στο ντους και αισθάνθηκα το ζεστό νερό στο κεφάλι μου, θυμήθηκα κάτι.

Για ένα σύντομο λεπτό, είδα τον εαυτό μου σε ένα πολύ μεγάλο δωμάτιο με πολλούς ανθρώπους που δεν γνώριζα. Ακόμα και τότε, δεν θυμήθηκα τον ψηλό ξανθό άντρα με τα γαλάζια μάτια. Ήμουν πολύ απασχολημένη. Έπρεπε να φτιάξω πρωινό. Έπρεπε να πάρω μερικά τηλεφωνήματα και μετά θα έπρεπε να ήμουν έτοιμη για δουλειά. Έπρεπε να ακολουθήσω τη μέρα μου, όπως κάθε μέρα.

Ωστόσο, μόλις βγήκα από το ντους, είδα ότι ΔΕΝ ήθελα να περάσω αυτή τη μέρα όπως κάθε άλλη μέρα. Κάτι είχε συμβεί, αλλά δεν μπορούσα ακριβώς να θυμηθώ τι. Αποφάσισα να φορέσω τη ρόμπα μου και να διαλογιστώ. Οτιδήποτε συνέβη χθες με είχε αναστατώσει πολύ. Έπρεπε να εξακριβώσω τι ήταν και να το ελευθερώσω, ώστε να μην ήμουν κατηφής όλη τη μέρα.

Πήγα στο άλλο δωμάτιο, άναψα μερικά κεριά και έβαλα μια χαλαρή μουσική. Ο διαλογισμός σήμαινε ότι δεν θα έπαιρνα πρωινό. Ήμουν πεινασμένη, μάλλον λιμοκτονούσα για κάτι άλλο. Δυστυχώς, δεν γνώριζα τι ήταν αυτό.

Με εξέπληξε το πόσο γρήγορα μπήκα σε βαθύ διαλογισμό. Ήταν σαν να έψαχνα για κάτι, ή κάποιον. Με αυτή τη σκέψη ξαφνικά είδα έναν ψηλό άντρα με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια.

Έριξα ένα γρήγορο βλέμμα πάνω του, και μετά αμφέβαλα για τον εαυτό μου. Ένα δευτερόλεπτο αμφιβολίας και ο άντρας εξαφανίστηκε. Βέβαια, ήξερα ότι δεν ήταν πραγματικός άνθρωπος, αφού υπήρχε μόνο στη φαντασία μου. Αλλά, ήθελα πάρα πολύ να περάσω κάποιο χρόνο με τον φανταστικό άντρα. Σε αυτό το γρήγορο βλέμμα αισθάνθηκα τόση αγάπη, που ήθελα αυτόν να επιστρέψει.

Για αυτό, προσπάθησα ξανά και ξανά να επιστρέψει. Γιατί είχε φύγει τόσο ξαφνικά; Γιατί δεν επέστρεφε; Γινόμουν όλο και περισσότερο θυμωμένη. Ήμουν θυμωμένη με αυτόν που έφυγε τόσο νωρίς και θυμωμένη με τον εαυτό μου για – λοιπόν – δεν ήξερα γιατί ήμουν θυμωμένη με τον εαυτό μου.

Μάλλον, ο θυμός για τον εαυτό μου μου φάνηκε φυσικός. Με έναν αρρωστημένο τρόπο ήταν βολικός. Εάν ήμουν θυμωμένη με τον εαυτό μου αντί να ήμουν με τους άλλους ή την γενικότερη κατάσταση της ζωής μου, τότε τουλάχιστον δεν ήμουν θύμα. Και τότε άρχισα να κλαίω.

Έκλαψα και έκλαψα. Στη πραγματικότητα, έκλαψα τόσο πολύ που έπρεπε να δηλώσω ασθενής στη δουλειά. Επέστρεψα στο κρεβάτι και έκλαψα ακόμα. Γιατί έκλαιγα; Δεν θα μπορούσα λογικά να κλαίω επειδή ξέχασα έναν φανταστικό άνθρωπο.

Αλλά, τα δάκρυά μου ήταν για το ότι ξέχασα. Ενώ ήμουν στο κρεβάτι ανάμεσα στα δάκρυά μου και τη μιζέρια μου, συνειδητοποίησα ότι ήταν πολλά που ξέχασα. Δεν μπορούσα να θυμηθώ τι ήταν αυτά τα «πολλά», αλλά ένιωθα το τραύμα στη καρδιά μου. Έπρεπε να υπάρχουν περισσότερα στη ζωή από το να κάνεις θελήματα και να δουλεύεις. Πρέπει να υπάρχουν!

Τότε θυμήθηκα ότι όταν ήμουν παιδί, συνεχώς έπαιζα με φανταστικούς ανθρώπους. Επίσης θυμήθηκα πως αυτοί οι φανταστικοί άνθρωποι με αγαπούσαν και με καταλαβαίνανε, το οποίο ήταν η μεγαλύτερη επιβράβευση από οτιδήποτε είχα στον εξωτερικό μου κόσμο.

Πράγματι, θυμήθηκα πως είχα έναν εσωτερικό και έναν εξωτερικό κόσμο. Μέσα ήταν γεμάτος με νεράιδες, Άγγελους και ανθρώπους σαν τον ψηλό ξανθό άντρα με τα γαλάζια μάτια. Τότε πραγματικά έκλαψα. Θρήνησα μέχρι που με δυσκολία ανάπνεα. Ξαφνικά, αισθάνθηκα τόσο πολύ μοναξιά – μοναξιά για την εσωτερική ζωή μου. Πως μπόρεσα να ξεχάσω τι με έκανε πιο ευτυχισμένη από οτιδήποτε έβρισκα στον εξωτερικό μου κόσμο; Με αυτή τη σκέψη, κοιμήθηκα ανήσυχα.

Όταν τελικά ξύπνησα ήταν μεσημέρι. Το μόνο που μπορούσα να θυμηθώ ήταν κομμάτια από ένα Ον πίσω σε αυτό το δωμάτιο με πολλούς ανθρώπους. Κάποιος μας μιλούσε. Βασικά, ήταν κάτι περισσότερο από ένα πράγμα που μας μιλούσε, επειδή σίγουρα δεν ήταν άνθρωπος. Μάλιστα, φαινόταν να είναι ένα ψηλό, λαμπερό φως το οποίο που και που έστελνε μία ακτίνα μεγάλη σχεδόν σαν χέρι. 

Είχα υπνωτιστεί από αυτό το Ον και αισθανόμουν τόση αγάπη, όχι μόνο να βγαίνει από αυτό, αλλά επίσης και από μένα. Αγάπησα αυτό το Ον πάρα πολύ. Δεν ήταν μία ρομαντική αγάπη, ή έστω μια ανθρώπινη αγάπη. Ήταν μια πνευματική αγάπη αυτή που αισθανόμουν για το Ον που έμοιαζε ακριβώς με αυτή που είχα σαν παιδί.

Ήταν τότε που άρχισα να θυμάμαι. Τότε, πέρα από τον έλεγχό μου, έπεσα σε μια βαθιά έκσταση. Ήμουν σε αυτό το δωμάτιο με το μεγάλο Ον που μας μιλούσε,  και καθόμουν δίπλα από τον ψηλό άντρα με τα ξανθά μαλλιά και τα γαλάζια μάτια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου