Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Η Ομάδα Προσγείωσης - Μέρος 5ο




Multidimensions.com and Dr. Suzanne Lie Presents
The Return of our Spring Retreat ~ April 5, 6 & 7

Unable to join us in person? 
Please connect with your consciousness via Live Streaming




Συμμαχία Πλειάδιων / Αρκτούριων






Η Ομάδα προσγείωσης – Μέρος 5
Πρωτότυπο κείμενο στα Αγγλικά: http://suzanneliephd.blogspot.gr/2013/04/v-behaviorurldefaultvmlo.html
Μιλάει ο Mytre:

«Η Mytria χάθηκε, χάθηκεΈκλαψα μόνος μου. «Πως μπορεί να συνέβη αυτό; Με ξέχασε, όπως και την αληθινή της πραγματικότητα. Ενώθηκε τόσο με τον ανθρώπινο σύνδεσμο, που δόθηκε στον άνθρωπο αντί να δείξει στον άνθρωπο πώς να πάρει ο άνθρωπος από αυτήν.»   


Νόμιζα ότι μιλούσα στον εαυτό μου, όταν ξαφνικά αισθάνθηκα κάτι οικείο πίσω μου. Γύρισα πίσω γρήγορα και είδα τον Αρκτούριο να κοιτάζει τη καρδιά μου. «Μην ανησυχείς Mytre. Για να ξυπνήσουν τα μέλη της οικογένειάς μας που έχουν πάρει γήινα οχήματα, είναι αναγκαίο ότι και εμείς πρέπει να καταλάβουμε τι είναι να είσαι χαμένος στην ανθρώπινη ψευδαίσθηση. 

«Βλέπεις μέσα από αυτήν, αλλά αυτή πρώτα πρέπει να βρει το δρόμο της επιστροφής μέσα από τα συναισθήματα του ανθρώπου, πριν μπορέσει να ξανασυνδεθεί μαζί σου. Ξέρεις ότι μπορούσε να θυμηθεί τη συνάντηση στην αίθουσα ενημερώσεων που είχατε πριν αρχίσετε την αποστολή. Μπορείς να αμφι-μεταφερθείς (bi-locate) σε αυτή τη χρονογραμμή και να τη συναντήσεις εκεί για να της δώσεις ένα μήνυμα.»  

«Σε ευχαριστώ που ήρθες να μας βοηθήσεις», απάντησα στον Αρκτούριο. «Είχα αρχίσει να χάνω τη ψυχραιμία μου. Δεν είχαμε ιδέα πόσο δύσκολα είναι στη τρίτη διάσταση. Πως οι γήινοι μας επιζούν από τις ψευδαισθήσεις του φόβου;»  

«Όχι εύκολα», απάντησε ο Αρκτούριος. «Αλλά πρέπει να πας τώρα στη χρονογραμμή που επισκέφτηκε. Μπορείς να το κάνεις αμφι-μεταφερόμενος, όπως το έχεις ξανακάνει και πριν.»

Αισθάνθηκα ότι αυτό που μου έλεγε ο Αρκτούριος ήταν επείγον, έτσι δεν ρώτησα τις μυριάδες ερωτήσεων που είχα στο μυαλό μου. Δεν είχα χρόνο να φτιάξω ένα μήνυμα, έτσι θα έπρεπε να εμπιστευθώ το ένστικτό μου. Συγκέντρωσα τη συνείδησή μου βαθιά μέσα μου και θυμήθηκα την τελική μας συνάντηση πριν αρχίσουμε την αποστολή. Με το που βρήκα τον εαυτό μου στην αίθουσα ενημέρωσης, εστίασα στην αίσθηση της Mytria που καθόταν δίπλα μου.

Στην αρχή η εικόνα ήταν μόνο στο μυαλό μου, αλλά όσο συνέχιζα τη συγκέντρωση αισθάνθηκα τα πόδια μου στο πάτωμα και την καρέκλα κάτω μου. Είδα τον Αρκτούριο που μας μιλούσε και αισθάνθηκα την έξαψη που υπήρχε στην αίθουσα. Τότε, τόλμησα να κοιτάξω δεξιά μου, και εκεί ήταν η Mytria. Ωστόσο, αντί για την έκφρασή της τη γεμάτη αυτοπεποίθηση που ήξερα πάντα, αισθάνθηκα φόβο και σύγχυση γύρω της.

Για αυτό, ήξερα ότι ήμουν στη σωστή χρονογραμμή. Την έβλεπα όπως περίμενα να τη δω, αλλά έβλεπε τον εαυτό της όπως τον άνθρωπο που είχε συνδεθεί. Γρήγορα, πριν φύγει, της είπα, «Πρέπει να συγκεντρώσεις τους ανθρώπους που έχουν τις ίδιες ιδέες και να τους πεις να διαδώσουν το ότι ερχόμαστε» 

Δοκίμασα να την ακολουθήσω στον προορισμό αμφι-μεταφοράς της αλλά μπορούσα να βρω μόνο την γενική περιοχή. Η πρωταρχική της μορφή ήταν στο αστρόπλοιο σε βαθιά έκσταση ενώ είχε αμφι-μεταφερθεί στη Γη. Ωστόσο ήταν επικίνδυνο να τη ξυπνήσω από τέτοια βαθιά έκσταση. Θα έπρεπε να περιμένω και να δω αν ο γήινος εαυτός της έλαβε το μήνυμα μου.    

Μιλάει ο Ανθρώπινος Σύνδεσμος:

Πρέπει να είχα παραισθήσεις, αλλά όταν επέστρεψα από την έκστασή μου, ή την παραίσθηση, είχα ένα μήνυμα στο μυαλό μου που έλεγε: «Πρέπει να συγκεντρώσεις τους ανθρώπους που έχουν τις ίδιες ιδέες και να τους πεις να διαδώσουν το ότι ερχόμαστε». Δεν είχα τη παραμικρή ιδέα τι ήταν αυτό το μήνυμα. Ποιοι είμαστε εμείς που ερχόμαστε; Επίσης εάν υπάρχουν άνθρωποι με τις ίδιες ιδέες, δεν τους έχω συναντήσει. Έτσι, έσπρωξα αυτό το μήνυμα, την ανάμνηση ή την αυταπάτη μακριά και συνέχισα τη μέρα μου.  

Ωστόσο, όσες φορές και αν απώθησα το μήνυμα, επέστρεφε. Επιπλέον, αφού σταμάτησα να κρίνω τον εαυτό μου, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι υπήρχε ένα πολύ ειδικό συναίσθημα που συνόδευε το μήνυμα. Όντως ήταν ένα οικείο συναίσθημα, σαν ίσως ο ψηλός ξανθός άντρας με τα γαλάζια μάτια μου το είπε πριν βιώσω αυτή την εμπειρία.

Ομοίως, η αίθουσα φαινόταν οικεία, και φαινόταν ότι γνώριζα τους ανθρώπους εκεί. Όλοι μας φαινόμασταν με συγκεντρωμένη τη προσοχή σε ένα τεράστιο φωτεινό Ον που ακτινοβολούσε καθαρή αγάπη στην αίθουσα όσο μας μιλούσε. Το φωτεινό Ον φαινόταν σχεδόν σαν να ήταν οδηγός ή δάσκαλός μου. Είπα τη λέξη «αυτό» αφού το Ον δεν είχε γένος. Φαινόταν σα να μιλούσε σε όλους μας ταυτόχρονα μιλούσε σε κάθε καρδιά ατομικά.

Η ανάμνηση αυτού του φωτεινού Όντος ησύχασε τα ασταθή συναισθήματά μου και συγκέντρωσε το μυαλό μου. Τότε, όπως κάποιος θυμάται κάτι ξαφνικά, γύρισα αριστερά μου και είδα το ψηλό ξανθό άντρα που κοιτούσε κατευθείαν στα μάτια μου. Συγκλονίστηκα από την προσωπική και πνευματική αγάπη που αισθάνθηκα ότι αυτός ο άντρας είχε για εμένα, και με έκπληξή μου συνειδητοποίησα ότι και εγώ αισθανόμουν το ίδιο και για αυτόν.  

Η ανάμνηση αυτού του συναισθήματος αγάπης και ασφάλειας μου έδωσε το κουράγιο να βρω ένα τρόπο να ακολουθήσω τις οδηγίες του. Δεν ήξερα ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι που είχαμε τις ίδιες ιδέες, αλλά έπρεπε να τους βρω, να συναντηθώ μαζί τους και να αρχίσω μία ειλικρινή συζήτηση για το τι συνέβη σε εμένα.

Η σκέψη αυτού του πραγματικά δύσκολου πράγματος με κούρασε, και αποφάσισα να κλείσω τα μάτια μου για ένα λεπτό. Έτσι, πήγα κατευθείαν για ύπνο και είχα το πιο υπέροχο όνειρο στο οποίο ζούσα σε δύο κόσμους. 

Εδώ υπάρχει ένα βίντεο στο Youtube (στα Αγγλικά) το οποίο περιέχει ένα μήνυμα από τους Αρκτούριους με τίτλο: The two worlds (οι δύο κόσμοι)

http://www.youtube.com/watch?v=towqap4yCNc&feature=player_embedded

(Είναι η επόμενη ανάρτηση: Ζώντας σε δύο κόσμους)


Όταν ξύπνησα, αναρωτήθηκα εάν πραγματικά ζω σε δύο κόσμους ταυτόχρονα. Θα μπορούσα να συμμετέχω σε μία άλλη πραγματικότητα που συμβαίνει την ίδια στιγμή με το παρόν; Αυτή η σκέψη φαινόταν αδύνατη, αλλά φαινόταν σαν να ανακάλυψα μία σημαντική αλήθεια. Θα έπρεπε να εμπιστευτώ τη λογική και να απορρίψω αυτή τη γελοία σκέψη της ζωής σε δύο κόσμους. Ή, θα έπρεπε να ακούσω τα εσωτερικά μου αισθήματα;

Γνωρίζω ότι το λογικό μου συμπέρασμα θα με έκανε να αισθάνομαι χαμένη και μόνη. Από την άλλη, τα συναισθήματα που είχα σε αυτό το όνειρο με κάνανε τόσο ευτυχισμένη, τόσο γεμάτη. Όντως, αισθάνθηκα σαν να είχα μόλις εκπληρώσει ένα είδος υπόσχεσης, μια υπόσχεση που είχα κάνει στον εαυτό μου. Όχι, αυτό είναι μία ανόητη σκέψη. Για τόσο πολύ καιρό αισθανόμουν λύπηση για τον εαυτό μου. Έπρεπε να σηκωθώ και να προετοιμαστώ για τη δουλειά αύριο. 

Ωστόσο, μόλις σηκώθηκα για να συνεχίσω τη καθημερινή μου ζωή, συγκλονίστηκα από μοναξιά και λύπη. Ήξερα γιατί ήμουν μόνη, αλλά γιατί ήμουν λυπημένη; «Σου λείπει ο Mytre», ψιθύρισε μία αόρατη φωνή. Αλλά ποιος ήταν ο Mytre, και γιατί μου έλειπε; Απομάκρυνα αυτή τη σκέψη και μπήκα στη διαδικασία τελικά να φτιάξω φαγητό.

Ωστόσο, το φαγητό ήταν άνοστο και η ανάμνηση του ψηλού ξανθού άντρα με τα γαλάζια μάτια δεν άφηνε σε ησυχία τη καρδιά μου. Θα μπορούσε αυτός ο άντρας να είναι ο Mytre;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου