Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Η Ομάδα προσγείωσης - Μέρος 7ο



Αγαπητοί υπέροχοι αναγνώστες,


Δεν έγραψα τίποτα στο blog μου για λίγο, αφού έπρεπε να περάσω κάποιο χρόνο έξω, απλά όντας. Μου αρέσει αυτή η έκφραση «περάσω κάποιο χρόνο». Μπορούμε πραγματικά να «περάσουμε κάποιο χρόνο;». Ίσως, μπορούμε, γιατί όταν ζούμε στη Πέμπτη διάσταση και πιο πάνω είμαστε «έξω από το χρόνο». Μάλιστα, έχω αισθανθεί πολύ «έξω από το χρόνο». Έχω αισθανθεί φοβερή κόπωση όσο είμαι δραστήρια στο χρόνο της 3ης διάστασης. Τότε, όταν κλείνω τα μάτια μου, μόνο για ένα λεπτό, αφήνω το χρόνο και εισέρχομαι σε ένα ΤΩΡΑ όπου ΔΕΝ υπάρχει κούραση.   


Πράγματι, η συναίσθηση της κόπωσης που βιώνω όταν βρίσκομαι στο «χρόνο» γίνεται ένα ΤΩΡΑ ευλογίας όταν κλείνω τα μάτια μου, πάρω μερικές βαθιές αναπνοές και αφήσω τη συνείδησή μου να επιστρέψει στην αληθινή της συχνότητα της πέμπτης διάστασης και παραπέρα. Μέσα στο ΕΝΑ λεπτό, όλες μου οι έγνοιες και σκοτούρες έχουν ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ. Έχουν εξαφανιστεί από το μυαλό μου, έχουν εξαφανιστεί από τη καρδιά μου, έχουν εξαφανιστεί από τη ζωή μου. Τότε μόλις ανοίγω τα μάτια μου να αντιληφθώ την 3διάστατη ζωή, η κούραση επιστρέφει σαν ένα τεράστιο κύμα.  

Το ενδιαφέρον μέρος αυτής της εμπειρίας είναι ότι η 3διάστατη ζωή μου βασικά είναι πολύ χαρούμενη. Πραγματικά, λατρεύω την 3διάστατη ζωή μου. Αγαπώ το σπίτι μου, αγαπώ την οικογένειά μου, και τους φίλους μου, αγαπώ την εργασία μου, αγαπώ το νέο μου γραφείο, αγαπώ κάθε μέρος της ζωής μου. Πραγματικά, αυτή τη στιγμή είμαι σε διακοπές καθισμένη αναπαυτικά σε μία βολική πολυθρόνα. Κοιτάζοντας έξω από τις συρόμενες πόρτες μπορώ να δω τον ωκεανό που χτυπάει την ακτή, ενώ εξαπλώνεται στον ορίζοντα του άγνωστου.

Βέβαια, δεν αγαπώ το κάθε μέρος της ζωής μου. Στη πραγματικότητα, δεν αγαπώ τις μονότονες καταστάσεις όπως του να πληρώνω λογαριασμούς, παρακολουθώντας τα χρήματα, και οδηγώντας στη κίνηση. Ωστόσο, αυτά τα πράγματα διαρκούν μόνο ένα μικρό μέρος της ζωής μου τώρα. Αλλά υπήρχαν πολλά χρόνια που κυριαρχούσαν στη σκέψη μου. Για αυτό, έχω μεγάλη συμπάθεια για αυτούς από εσάς που είστε ακόμα σε αυτή τη κατάσταση.

Πραγματικά, αυτή η κατάσταση του να προσπαθείς να τα καταφέρνεις μη έχοντας επαρκείς πόρους είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση της τρίτης διάστασης και η παγίδα που μας εγκλωβίζει στο φόβο και στην ένδεια. Η μαύρη εποχή της Kali Yuga, που μόλις τελειώσαμε επιβιώνοντας βασιζόταν στο φόβο και την ένδεια. Ήταν η τελευταία παγίδα της τρισδιάστατης πραγματικότητας που τώρα εξαφανίζεται. 

Ναι, σας ακούω όλους να κλαίτε: «Πότε, πότε τελειώνουν αυτές οι ψευδαισθήσεις της 3ης διάστασης;» Ξέρω ότι θα αναστατωθείτε όταν απαντήσω, «ΤΩΡΑ!» Αλλά, παρακαλώ θυμηθείτε ότι το ΤΩΡΑ δεν είναι μία έκφραση του χρόνου. «Που φεύγω από αυτό το χρόνο;» Ακούω να ρωτάτε. Ξανά, δεν θα σας αρέσει η απάντησή μου όταν λέω: «Μέσα».

«Μα θέλω να φύγω τώρα». Ακούω τη συλλογική φωνή.

Δεν θα σας αρέσει η επόμενη απάντησή μου επίσης. Μα ΕΣΥ είσαι ένας Άγγελος, ΕΣΥ είσαι ένα μέλος του Γαλαξία, ΕΣΥ είσαι ένας ανελιγμένος Δάσκαλος, Ο ΚΑΘΕ ένας από εσάς φοράει ένα γήινο κοστούμι, που περιβάλλει την πολυδιάστατη μορφή σας. Ο ΕΝΑΣ που θα σας οδηγήσει επάνω είσαι ΕΣΥ. Όσο τοποθετείτε την ανέλιξή σας στη δύναμη κάποιων «άλλων» Υψηλών Όντων, κλείνετε τη πόρτα στη δική σας, προσωπική σκάλα της ανέλιξης. Η σκάλα σας στην ανέλιξη είναι η δική σας πολυδιάστατη φύση.

Πολλοί άνθρωποι πληγώνονται και θυμώνουν επειδή αισθάνονται ότι τους είπαν ψέμματα όταν δεν τους σήκωσαν ψηλά να τους πάρουν σπίτι. Ωστόσο, πως μπορούμε να εγκαταλείψουμε το πλανήτη μας; Αυτοί από μας που θα ήθελαν να «πάνε σπίτι τους» είναι οι ίδιοι που αγάπησαν τη Γαία τόσο πολύ ώστε να τη βοηθήσουν να πάει και αυτή σπίτι μαζί μας.

Θυμηθείτε ότι το πραγματικό μας σπίτι δεν είναι ένα μέρος. Η Νέα Γη, το νέο σπίτι, είναι μία συχνότητα. Ζούμε στο σκοτάδι, ενώ ο διακόπτης του φωτός βρίσκεται μέσα στη καρδιά μας. Μα, είμαστε τόσο κουρασμένοι. Ναι, και εγώ επίσης. Το ανώτερο φως έχει έρθει στο κόσμο μας, όπως υποσχέθηκε. Ωστόσο, δεν μας έδωσε μία ελεύθερη διαδρομή σε έναν καλύτερο κόσμο. Κοιτάξτε γύρω σας τον κόσμο που δημιουργήσαμε.

Ναι, εμείς δημιουργήσαμε αυτό τον κόσμο πιστεύοντας τα ψέματα που μας έχουν ταίσει και γινόμενοι τόσο απασχολημένοι με τους προσωπικούς μας αγώνες που ξεχάσαμε ότι ΕΜΕΙΣ δεν είμαστε τα γήινα σώματα που φοράμε. ΕΜΕΙΣ ξεχάσαμε ότι είμαστε πολυδιάστατα όντα που περιστασιακά φοράμε τις πυκνές αυτές μορφές επειδή εθελοντικά, ναι εθελοντικά, προσφερθήκαμε να πάρουμε ένα σώμα φτιαγμένο από το υλικό της Γαίας, έτσι ώστε και αυτή θα μπορούσε να γυρίσει σπίτι στη δική της ανώτερη έκφραση του ΕΑΥΤΟΥ της.  

Λέω «εμείς» γιατί και εγώ ξόδεψα πολλά χρόνια στον αγώνα, στη λύπη, το θυμό και στην απόγνωση. Και εγώ επίσης εθίστηκα στη τρίτη διάσταση και πίστεψα ότι ήταν η μόνη ζωή που ζούσα. Ξόδεψα πολλά χρόνια ζώντας στα σκοτεινότερα από τα μαύρα χρόνια της τελικής εποχής της Γαίας. Όντως, η Γαία παραλίγο να τελειώσει αρκετές φορές από τότε που ξεκίνησαν οι πυρηνικές δοκιμές και οι μυριάδες πόλεμοι που είχαν ως αποτέλεσμα.   

Ωστόσο, η Γαία δεν πέθανε και ούτε εμείς. Είμαστε ισχυροί επιζώντες. Στη πραγματικότητα, είμαστε ισχυροί ανελιγμένοι. Ωστόσο, η ανέλιξη δεν ήταν η ελεύθερη διαδρομή που είχαμε ελπίσει. Αφήσαμε μία μεγάλη αναστάτωση στον αγαπημένο μας πλανήτη. Θυμάμαι τρεις φορές (ας το διορθώσουμε σε τέσσερεις φορές) που μετακόμισα από ένα σπίτι σε άλλο και άφησα ανακατωμένο το παλιό σπίτι. Το έκανα επειδή ήμουν θυμωμένη με τον ιδιοκτήτη μου.

Ωστόσο, όταν μετακόμισα από ένα σπίτι που μου άνηκε, είχα να το καθαρίσω τέλεια και να τακτοποιήσω τα πάντα έξω από το σπίτι. Αυτή η μεταφορά είναι η αλήθεια ότι όταν ένα σπίτι μας ανήκει, είμαστε υπεύθυνοι για οτιδήποτε σε αυτό. Για αυτό, πρέπει να καθαρίσουμε τα πάντα πριν να μπορέσουμε να μετακομίσουμε στο νέο μας σπίτι.

Δεν είναι παράξενο που είμαστε τόσο κουρασμένοι. Πρέπει να καθαρίσουμε τα πάντα. Πρέπει να εγκαταλείψουμε όλα αυτά που δεν μπορούμε, η δεν θέλουμε, να πάρουμε μαζί μας. Πως μπορούμε πιθανώς να καθαρίσουμε κάθε ζωή (που είναι το κάθε σπίτι της ψυχής μας) που είχαμε πάρει κάποτε στη Γαία; Δεν είναι παράξενο που είμαστε κουρασμένοι, και φοβισμένοι και θυμωμένοι. Ευτυχώς, «εμείς» δεν περιοριζόμαστε στο τρισδιάστατο σώμα που δημιούργησε την αναστάτωση. ΕΜΕΙΣ έχουμε πολλές συχνότητες του ΕΑΥΤΟΥ μας.

Ευτυχώς, με το που θυμηθούμε και γίνουμε η ανώτερη έκφραση του ΕΑΥΤΟΥ μας που αντηχεί μέσα στη μορφή μας, μπορούμε να διαλέξουμε να αντιλαμβανόμαστε τις δικές του ανώτερες συχνότητες της πραγματικότητας. Και αφού η πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε είναι η πραγματικότητα που ζούμε, εμείς βαθμιαία, επιστρέφουμε σπίτι.

Στο μεταξύ, εμείς επίσης θα διατηρούμε την φυσική μας παρουσία στο φυσικό σώμα της Γαίας για όσο διάστημα μας χρειάζεται. Διάλεξα αυτή την αποστολή. Εάν το διαβάζετε αυτό, και εσείς επίσης διαλέξατε αυτή την αποστολή. Εάν μπορούμε να συγκεντρωθούμε στο ΕΝΑ των ανελιγμένων, μπορούμε να αλληλοβοηθιόμαστε καλύτερα, όπως επίσης να βοηθάμε και τον αγαπημένο μας πλανήτη.

Επιστρέφω τώρα στην Mytria, που άρχισε μόλις να θυμάται τον ΕΑΥΤΟ της. Αφήνω την ημερομηνία που το έγραψα, αφού ο χρόνος από τότε μέχρι τώρα έχει εξαφανιστεί.

11-4-2013

Γαλαξιακή Συμμαχία με τη Γη







Ομάδα Προσγείωσης - Mέρος 7ο

Η Mytria συνεχίζει:
Τη προηγούμενη νύχτα ονειρεύτηκα ότι έγινα δεκτή στο στρατό. Μάλιστα ξύπνησα και ξανακοιμήθηκα βλέποντας πάλι το ίδιο όνειρο. Είναι άραγε αυτά όνειρα, ή είναι μηνύματα από μία ανώτερη έκφραση του εαυτού μου που δεν μπορώ να θυμηθώ; Άρχισα να διαλογίζομαι τακτικά και άρχισα να κρατάω ένα ημερολόγιο. Μάλιστα, σκέφτομαι να ξεκινήσω ένα ιστολόγιο (blog). Με κάνει νευρική να βγω προς τα έξω με αυτό τον τρόπο, αλλά βρίσκω ότι εάν είμαι ειλικρινής με αυτό που συμβαίνει μέσα μου θα αισθάνομαι πολύ καλύτερα.

Πριν αρχίσουν οι εμπειρίες αυτού του ονείρου βρισκόμουν σε μεγάλη κατάθλιψη. Είχα ξυπνήσει το πρωί, πήγα σε μία δουλειά που μου έκλεψε την περιορισμένη μου ενέργεια, και γυρίζοντας σπίτι το να παρακολουθήσω τηλεόραση με έκανε να αισθανθώ νεκρή μέσα μου. Βεβαίως, ακόμα έχω την ίδια εργασία διότι χρειάζομαι χρήματα. Ωστόσο, τώρα όταν επιστρέφω σπίτι η τηλεόραση μένει σβηστή επειδή ψάχνω στο ίντερνετ να καταλάβω τι μου συμβαίνει.

Όντως, βρήκα ότι πολλοί άνθρωποι έχουν τις ίδιες εμπειρίες με εμένα. Δεν είναι σίγουροι για το ποιοι πραγματικά είναι. Ωστόσο, είναι σίγουροι ότι το πρόσωπο που φαίνεται να ενεργεί δεν είναι η πιο αληθινή τους έκφραση. Φαίνεται ότι πολλοί άνθρωποι έχουν παρόμοια όνειρα με τα δικά μου. Μπορεί να μην πηγαίνουν σε ένα διαστημόπλοιο, αλλά κάνουν κάτι που είναι πολύ πιο σπουδαίο από τις καθημερινές ζωές τους.

Για αυτό, αποφάσισα να ξεκινήσω το ιστολόγιο μου. Είμαι ένα συνηθισμένο άτομο με μία ασήμαντη δουλειά. Δεν είμαι παντρεμένη. Δεν βρίσκομαι σε σχέση, και δεν έχω παιδιά. Μάλιστα, δεν έχω πολλά από τα πράγματα που φέρνουν ευτυχία σε αυτόν τον κόσμο, και ήμουν πολύ λυπημένη πριν ξεκινήσουν τα όνειρά μου. Ίσως να πέρασα από την κατάθλιψη στην ψύχωση, αλλά τουλάχιστον είμαι ευτυχισμένη. Ή έστω είμαι πιο χαρούμενη από πριν.

Αναρωτιέμαι εάν θα έπρεπε να μιλάω για τα όνειρά μου στο ιστολόγιο μου. Φαντάζομαι ότι αυτό θα ήταν απόδειξη της τρέλας μου. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή προτιμώ να βρω ένα νέο νόημα παρά να είμαι αυτή που ήμουν πριν τα όνειρά μου. Ο ψηλός ξανθός άνδρας με τα γαλάζια μάτια, που τώρα ξέρω ότι λέγεται Mytre, ακόμα με ακολουθεί στη φαντασία μου. Αυτό που εννοώ είναι ότι ο Mytre φαίνεται να είναι μαζί μου σε τυχαία μέρη της μέρας μου.

Όχι ακριβώς, αυτά δεν είναι τυχαία μέρη. Ο Mytre φαίνεται να έρχεται στη συνείδησή μου όταν αισθάνομαι λύπη ή μοναξιά. Ίσως να είμαι τρελή και μόλις να δημιούργησα έναν φανταστικό αγαπημένο, αλλά αυτό είναι καλύτερο από το να ζω σε συνεχή θλίψη και μοναξιά. Μάλιστα, ο Mytre μου μιλάει για μία άλλη πραγματικότητα που λέει ότι και εγώ ζω επίσης. Δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να μιλήσω για αυτό στο ιστολόγιο μου ειδάλλως ο καθένας θα πιστέψει με σιγουριά ότι είμαι ψυχοπαθής.

Αναρωτιέμαι έαν το στρατιωτικό μου όνειρο είχε καμία σχέση με τον Mytre. Θυμάμαι ότι φορούσε κάτι σαν στρατιωτική στολή στο όνειρό μου. Επίσης θυμάμαι το ψηλό γαλάζιο πρόσωπο και το πρόσωπο με το τρίτο μάτι. Μάλιστα, όσο περισσότερο σκέφτομαι αυτό το όνειρο θυμάμαι όλο και περισσότερα από αυτό. Εύχομαι να μπορούσα να είχα άλλο ένα από αυτά τα όνειρα. Ίσως την προηγούμενη νύχτα ήταν μία αποτυχημένη προσπάθεια να δημιουργήσω ένα όνειρο σαν αυτά όπως πριν. 

Δημιουργούμε τα όνειρά μας, ή είναι απλά κάτι που έρχεται από το ασυνείδητό μας όσο ο συνειδητός μας νους κοιμάται; Είναι πιθανό ότι η ασυνείδητή μας ζωή μπορεί να είναι πραγματική; Πιστεύω ότι θα πρέπει αυτού του είδους το υλικό να μείνει έξω από το ιστολόγιο μου- τουλάχιστον στην αρχή. ΟΚ, αντί απλά να μιλάω στον εαυτό μου, θα ξεκινήσω να γράφω κάτι για το ιστολόγιο μου ακριβώς τώρα – πριν  χάσω το θάρρος μου…..








Αγαπητοί αναγνώστες,

Σκέφτηκα εάν θα έπρεπε ή όχι να έχω ένα ειδικό όνομα για το ιστολόγιο μου, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι ένα ξεχωριστό άτομο. Είμαι απλά ένα συνηθισμένο άτομο που έχει μία συνηθισμένη δουλειά και μία κανονική ζωή. Εάν αυτό σας ακούγεται βαρετό, έχετε δίκιο. Αυτή η ζωή ήταν πολύ βαρετή. Ωστόσο, μερικά υπέροχα παράξενα πράγματα έχουν συμβεί σε μένα, που τελευταία, εξαφάνισαν την ανία μου και την συνεπαγόμενη κατάθλιψη μου.

Δεν ξέρω πόσο θάρρος έχω για να μιλάω για τις λεπτομέρειες των ονείρων μου ακόμα, αλλά έχω αρκετό κουράγιο να σας υποσχεθώ ότι θα είμαι απολύτως ειλικρινής σε οτιδήποτε θα σας πω. «Εσείς», που διαβάζετε το ιστολόγιο αυτό, εάν βέβαια το διαβάζει κανείς. Γνωρίζω ότι είμαι μόνο ένας από τους χιλιάδες ανθρώπους που έχουν ιστολόγια στο ίντερνετ. Για αυτό το ιστολόγιο μου δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αλλά, όπως είπα, δεν είμαι ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Είμαι απλά ένα συνηθισμένο πρόσωπο που ζει μία κανονική, συνήθως βαρετή ζωή.

Τώρα, αυτό είναι όλα τα παράπονα που θα κάνω – το υπόσχομαι. Είμαι σίγουρη ότι έχετε ακούσει ένα σωρό παράπονα. Ξέρω ότι εγώ έχω. Για αυτό θα σταματήσω και θα πάψω να παραπονιέμαι και θα πάω στο γιατί ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο. Όταν ερεύνησα το ίντερνετ για να βρω περισσότερα για τις εμπειρίες μου, βρήκα ότι πολλοί άλλοι άνθρωποι είχαν εμπειρίες όμοιες με τις δικές μου.


Μάλιστα, είδα πολλούς άλλους ανθρώπους που μοιάζουν ακριβώς με εμένα, ένα συνηθισμένο άτομο, όπου εισήλθα στο κόσμο των ονείρων μου. Για αυτό, σκέφτηκα ότι θα ήταν υπέροχο εάν κάποιοι από εσάς θα θέλατε να συνδεθείτε με εμένα διαμέσου του ιστολογίου μου. Αλλά νομίζω ότι είναι πολύ νωρίς για αυτό. Πρώτα πρέπει να σας πω τι μου συμβαίνει. Τότε εάν έχετε παρόμοιες εμπειρίες, και υποθέτω ότι κάποιοι έχουν, ίσως μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο μοιραζόμενοι τις ιστορίες μας.  

Για αυτό, γράφω αυτό το ιστολόγιο για να προσφέρω ένα ελεύθερο, ανώνυμο μέρος που μπορείτε να μοιραστείτε οποιαδήποτε ασυνήθιστα όνειρα ή παράξενες εμπειρίες. Όπως είπα, είμαι απλά ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Μάλιστα, δεν θυμάμαι να είμαι παράξενη όταν ήμουν νέα. Όντως, τώρα που είπα αυτό, δεν μπορώ πραγματικά να θυμηθώ πολλά από όταν ήμουν νέα ή παιδί. Έχω εικόνες στο μυαλό μου, σχεδόν σαν να μπήκαν από κάποιον εκεί, αλλά έχω μικρή σύνδεση μαζί τους.

Φαίνεται ότι πρόσφατα κάτι συνέβη στη ζωή μου, τα όνειρα ή απλά η φαντασία μου έχει δημιουργήσει ένα εντελώς νέο πρότυπο της αυτό-εικόνας μου. Εννοώ, τελικά ότι νομίζω ότι έχω μία προσωπική εικόνα. Πριν, ήμουν ένα μέλος ενός μεγάλου πλήθους, όπως ένα από τα πολλά πουλιά ενός μεγάλου κοπαδιού. Ωστόσο, δεν πετούσα στον ουρανό, και δεν ήμουν μέλος ενός κοπαδιού. Στη πραγματικότητα, είχα λίγους φίλους. Ήμουν μόνη μου.

Ήμουν μόνη μου στη δουλειά, μόνη μου στο σπίτι και μόνη μου στο πλήθος. Μπορεί να είχα μία συζήτηση με κάποιον επέναντί μου ή στο τηλέφωνο, αλλά και έτσι, συνεχώς ένιωθα μόνη. Αυτό το αίσθημα της μοναξιάς μου φαινόταν αφύσικο, αλλά δεν έβγαινε νόημα. Δεν μπορούσα να θυμηθώ να μην ήμουν μόνη, αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ γενικά. Ήταν λες και η ζωή μου ήταν τόσο ασήμαντη, που δεν άξιζε κανείς να τη θυμάται.

Ωστόσο, άρχισα να έχω όνειρα στα οποία ήμουν μέλος ενός συνόλου από πολύ διαφορετικά όντα. Λέω «όντα» επειδή κάποια δεν εμφανιζόταν ανθρώπινα. Ουπς, είπα στον εαυτό μου ότι δεν θα αποκάλυπτα πολλά για το τι συμβαίνει. Αλλά λοιπόν, τώρα που «η γάτα βγήκε έξω από τη τσάντα» αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Αυτές οι νυχτερινές συναντήσεις γίνονται για κάποιους μήνες τώρα, και έχουν αλλάξει εντελώς τη ζωή μου.

Λοιπόν, βασικά, η ζωή μου είναι η ίδια, αλλά αυτές οι συναντήσεις/εμπειρίες/φαντασίες μου έφεραν μία αίσθηση ότι ανήκω κάπου. Ακόμα και αν αυτά τα περιστατικά δεν είναι πραγματικά, μου φαίνονται τόσο πραγματικά όσο η ξύπνια ζωή μου. Μάλιστα, αισθάνομαι πιο ξύπνια σε αυτά τα όνειρα από το να είμαι ξύπνια περνώντας τη βαρετή φυσική πραγματικότητα σαν κάποιο είδος ζόμπι.

Βασικά, έχω παραπονεθεί πολύ για τη ζωή μου. Είναι μία καλή ζωή όπου έχω μια δουλειά, έχω φίλους και έχω πράγματα που κάνω μαζί με τους φίλους μου. Ωστόσο δεν ταιριάζω τόσο πολύ εδώ επειδή μου φαίνεται ότι εξαπατώ κάποιον που δεν ξέρω καν. Αναρωτιέμαι, μήπως αυτό το άτομο είναι ο Mytre; Αυτό είναι, ελπίζω να είναι ο Mytre.

Λοιπόν, αρκετά φλυάρησα για τώρα. Αυτό που θέλω πραγματικά να πω είναι ότι εάν κάποιοι από εσάς επίσης έχετε «παράξενες» εμπειρίες, εδώ είναι ένα ασφαλές μέρος όπου μπορείτε να μιλήσετε για αυτές. Μάλιστα, αν θέλετε ανώνυμα να αναρτήσω την εμπειρία σας, με ευχαρίστηση θα το κάνω. Γνωρίζω πόσο υπέροχο είναι να έχεις μία άλλη ζωή που σε γεμίζει και σε χαροποιεί, ακόμα και αν είναι απλά η φαντασία σου.

Έτσι, ίσως μαζί μπορούμε όλοι μας να δημιουργήσουμε έναν φανταστικό κόσμο όπου σε αυτόν μπορούμε ελεύθερα να μιλήσουμε για όλες τις εμπειρίες που έχουμε αλλά δεν μπορούμε να μοιραστούμε με τους άλλους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Είμαστε όλοι ανώνυμοι εδώ, εκτός από μένα. Ήμουν ανώνυμη όλη μου τη ζωή και ήταν πάρα πολύ μοναχικό. Σκέφτομαι ότι το να κριθώ ως τρελή μπορεί να είναι καλύτερο από το να μη γίνω ποτέ αντιληπτή.

Τώρα, θα διαλογιστώ στο όνειρό μου όπου μπήκα στο στρατό. Μια και το ΄φερε η κουβέντα δεν νομίζω ότι ήταν αυτός ο στρατός που ξέρουμε, τουλάχιστον έτσι ελπίζω. Εάν μπω στο στρατό, θα ήθελα να είναι ένας που εξερευνά το σύμπαν και διαδίδει την ειρήνη, και όχι κάποιος που εξερευνά τη Γη για να ξεκινήσει έναν πόλεμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου