Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Η Ομάδα προσγείωσης - Μέρος 3ο

                                                    Συμμαχία Πλειάδιων/ Αρκτουριανών
                                                                        

Η ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗΣ 
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

O Μύτρε μιλάει: 

Πέρα από τις προετοιμασίες μας για προσγείωση, το Μητρικό Πλοίο και τα μικρότερα πλοία που είναι κοντύτερα στη Γη προετοιμάζονται για περισσότερους επισκέπτες. Πολλοί από σας θα είστε ανάμεσα σε αυτούς τους επισκέπτες είτε με τα ονειρικά σας σώματα , την ανθρώπινη σας μορφή είτε σαν τους πραγματικούς Γαλαξιακούς εαυτούς σας. Μερικοί από εσάς θα ενωθούν μαζί μας με τις Υψηλότερες Εκφράσεις Εαυτού, και η υλική σας εκδοχή μπορεί να μη θυμάται αυτές τις συναντήσεις.



Από την άλλη μεριά, αυτοί που έχετε δημιουργήσει μια βαθιά σύνδεση μεταξύ του γήινου σας δοχείου και την Πέμπτη Ανώτερη πολυδιάστατη σας έκφραση, πιθανόν να έχετε κάποια ανάμνηση της συνάντησής μας. Ακόμη κι αν αυτή η συνάντηση έρθει στη μνήμη σας καθώς ξυπνάτε, πιθανόν να βιώσετε μια σύντομη εικόνα ή μερικές προτάσεις.

Αν μπορείτε να γράψετε αυτά που θυμάστε και μετά να μπείτε σε βαθύ διαλογισμό, είναι πιθανόν να θυμηθείτε περισσότερα από την εμπειρία σας. Η μεγαλύτερη πρόκληση θα να επιτρέψετε στον εαυτό σας να πιστέψει ότι αυτό το “όνειρο” ήταν αληθινό. Μην ανησυχείτε αν έχετε φανταστεί την επίσκεψή σας ή όχι. Απλώς χαλαρώστε μέσα στ' όνειρο και επιτρέψτε στον εαυτό σας να δεχτεί όλες τις λεπτομέρειες. Βοηθάει πραγματικά αν βιώσετε όλη την εμπειρία σας ξανά.

Εμείς, η Γαλαξιακή σας οικογένεια ξέορυμε πόσο δύσκολο ήταν για σας κατά τη διάρκεια των ετών απόμόνωσης σας στην τριτοδοαστατική Γη. Το να μοιράζεστε την διαδικασία αφύπινισης, και για μερικούς από σας τα χρόνια ζωής σε ένα κόσμο που πάντα ξέρατε ότι δεν είναι το πραγματικό σας Σπίτι, θα σας βοηθήσει να θυμηθείτε τις επισκέψεις σας στις υψηλότερες διαστάσεις.

Ακόμη, πολλές αμφιβολίες γύρω από τις εσωτερικές σας εμπειρίες έχουν συσσωρευτεί όλα αυτά τα χρόνια που περιμένατε αυτή τη στιγμή. Έτσι, ένα από τα μέλη της οικογένειάς μας, που φοράει ένα γήινο δοχείο θα μοιραστεί μια προσωπική εμπειρία της διαδικασίας Ενθύμησης του ΕΑΥΤΟΥ.


Μιλάει ο Ανθρώπινος Σύνδεσμος:

Είμαι ένας από αυτούς, πάντα ξέροντας ότι δεν ήμουν «σαν αυτούς», που σήμαινε οποιονδήποτε άλλον στη ζωή μου. Ήταν εντελώς ξεκάθαρο ότι δεν θα μπορούσα να μιλήσω σε κανένα από τα μέλη της οικογένειάς μου, ή ακόμα στους φίλους μου, για τα παράξενα πράγματα που συνέβαιναν στο μυαλό και στα όνειρά μου. Το μόνο που ήξερα ήταν για τις πολλές εκφράσεις του εαυτού μου από τις πολλές διαφορετικές χρονογραμμές του πλανήτη Γη.

Στη πραγματικότητα, θεωρούσα αυτό το μέρος σαν τον «πλανήτη Γη», όχι το σπίτι μου. Δεν γνώριζα που είναι το σπίτι μου, άλλα σίγουρα δεν ήταν η Γη. Η Γη πάντα μου έδινε την αίσθηση ότι ήταν ένα μέρος που επισκεπτόμουν. Τα όνειρά μου, μου έλεγαν ότι υπήρχε ένα άλλο μέρος που ήταν το σπίτι μου και ότι αυτό το μέρος, τη Γη, απλά την επισκεπτόμουν. Ωστόσο, δεν απολάμβανα την επίσκεψη.

Ακόμα, μπορούσα να θυμηθώ τις προηγούμενες ζωές μου, όπου είχα επισκεφτεί αυτό το πλανήτη, και ήταν πολλές, και σε όλες δεν ήμουν ευτυχισμένη. Ίσως εάν θυμόμουν που βρισκόταν το σπίτι μου, ο δικός μου πλανήτης, μπορούσα να έβρισκα ένα τρόπο να επισκεφτώ αυτό το μέρος. Ίσως εάν μπορούσα να πάω εκεί στα όνειρά μου τότε να έβρισκα ένα μέρος όπου θα ήμουν ευτυχισμένη.

Ωστόσο, υπήρχε ένα πολύ σκοτεινό μέρος που έπρεπε να διαπεράσω, εάν ήθελα να πάω σπίτι μου στα όνειρά μου και μου πήρε δεκαετίες να μάθω πώς να διαπερνώ αυτό το σκοτεινό μέρος. Αυτό το μέρος δεν ήταν γύρω μου, ήταν μέσα μου, όπως ακριβώς και το σπίτι μου ήταν μέσα μου.

Βεβαίως, ήξερα ότι ήταν καλύτερο να μην πω σε κανέναν ότι πίστευα ότι είχα ένα σπίτι μέσα μου, έτσι σοφά κράτησα αυτή τη πληροφορία για τον εαυτό μου. Όντως, τα πράγματα που ήταν μέσα μου, ξεκάθαρα δεν ήταν από τον κόσμο που έβλεπα γύρω μου. Ευτυχώς, υπήρχε ένα ογκώδες Ον από λευκό φως που έκανε παρέα μαζί μου, το περισσότερο χρόνο δίνοντάς μου αγάπη χωρίς όρους και απαντήσεις στις ερωτήσεις μου. Γνώριζα ότι έπρεπε να κρατήσω αυτή τη πληροφορία για εμένα, επίσης.

Έτσι, έζησα την αληθινή ζωή μου μέσα μου και παρίστανα την παρούσα στην εξωτερική ζωή μου. Ωστόσο, η εξωτερική μου ζωή δεν ήταν ΔΙΚΗ μου ζωή. Ήταν η ζωή που επισκεπτόμουν. Επιθυμούσα τόσο να πήγαινα σπίτι μου, αλλά δεν γνώριζα που ήταν, εκτός από το ότι ήταν μέσα μου. Για αυτό, προσποιούμουν ότι ο κόσμος έξω από εμένα ήταν αληθινός, ενώ απεγνωσμένα μου έλειπε το σπίτι μου, μέσα μου.

Έφτιαξα κάποιους κανόνες με αυτόν, όποιος και αν ήταν, που με έβαλε σε αυτό το ξένο πλανήτη. Σε ένα πράγμα δεν θα συμμετείχα ποτέ: Σε ένα πόλεμο. Τους είπα, όποιοι και αν ήταν αυτοί, ότι αρνούμαι να είμαι σε οποιονδήποτε πόλεμο, έτσι πάρτε με από εδώ εάν πρόκειται να συμβεί τέτοιο πράγμα. Έμαθα επίσης σε νεαρή ηλικία ότι εάν έλεγα: «Όχι, αυτό δεν είναι μέρος της πραγματικότητάς μου» αυτό το περιστατικό δεν θα συνέβαινε.

Βεβαίως, υπήρχαν άλλα πράγματα που συνέβησαν με έκπληξή μου, αλλά όλοι επέζησαν και τώρα ξεχάστηκαν (ή μεταφέρθηκαν στο ασυνείδητό μου νου). Όντως, πολύς από το χρόνο σε αυτό το πλανήτη ξεχάστηκε και αντικαταστάθηκε από αναμνήσεις της πατρίδας μου. Τελικά, όταν έμαθα πώς να διαχειρίζομαι τη καθημερινή ζωή μου σε αυτό το πλανήτη, ξεκίνησα τελικά να καταφέρνω να ενσωματωθώ σε αυτή τη πραγματικότητα.

Ωστόσο, ήμουν καλά ως ενήλικη αφού η βαθιά λαχτάρα για τον πλανήτη που ήταν η πατρίδα μου άρχισε να υποχωρεί και άρχισα να μαθαίνω πώς να είμαι ευτυχισμένη σε αυτό τον πλανήτη. Βασικά ο πλανήτης, η Φύση ήταν πάντα φίλη μου. Μπορούσα να δω τις πολλές νεράιδες και τα άλλα στοιχεία που με συντροφεύανε στα παιδικά μου παιχνίδια. Αναρωτήθηκα, εάν πρέπει να ζω σε αυτό το πλανήτη, δεν μπορούμε τουλάχιστον να ζούμε σε ένα μέρος όπου μπορούμε να μιλάμε για τις νεράιδες και για τους υπέροχους τους φίλους. «Πήγαινε μέσα στη φαντασία σου» ήταν η μόνη απάντηση που πήρα. Για αυτό, πήγα μέσα στη φαντασία μου και ήμουν πολύ χαρούμενη εκεί.

Ωστόσο, ο εξωτερικός κόσμος χρειαζόταν να κάνω πράγματα, από τα οποία τα περισσότερα δεν με ευχαριστούσαν να κάνω. Παρόλα αυτά, ήξερα ότι έπρεπε να τα κάνω για να μείνω ζωντανή σε αυτό το πλανήτη. Αν και αρκετές φορές δεν με ενδιέφερε να παραμείνω ζωντανή εδώ, επειδή πραγματικά ήθελα να επιστρέψω σπίτι μου. Αυτό γινόταν όταν το Ον του Φωτός θα μου μιλούσε και θα μου έλεγε πράγματα που ήξερα ότι δε μπορώ να μοιραστώ με κανέναν. Θα σκεφτόνταν ότι είμαι τρελή, και πιθανόν να ήμουν.

Τότε, το Ον του Φωτός μου είπε να κρατήσω σημειώσεις από τα πράγματα που συνέβαιναν μέσα μου, πράγμα που τα έκανε πιο αληθινά. Ωστόσο, δεν είχα κάτι να κάνω με αυτές τις πληροφορίες, έτσι τις κράτησα για τον εαυτό μου για πολλά χρόνια.

Αυτά έγιναν μέχρι τότε που το Ον του Φωτός μου είπε να μοιραστώ τις πληροφορίες μου με τον κόσμο διαμέσου του ίντερνετ. Λοιπόν, σκέφτηκα, όσο κανένας δεν ξέρει ότι εγώ είμαι η τρελή που γράφει αυτές τις πληροφορίες, πίστεψα ότι θα μπορούσα να το κάνω. Μόλις άρχισα να μοιράζομαι ότι είχα μάθει από μέσα, ο εξωτερικός μου κόσμος βασικά άρχισε να γίνεται πιο ευτυχής. Ωστόσο, δεν το συνειδητοποίησα αυτό για πολλά χρόνια. Τώρα που μπορώ να μοιραστώ την εσωτερική μου ζωή, μου ζητήθηκε βασικά να επικοινωνώ με ανθρώπους από την πατρίδα μου που επισκέπτονται το πλανήτη με σκοπό να μας βοηθήσουν.

Μπορώ να κλείσω τα μάτια μου και να δω ένα πρόσωπο, αφού ο εσωτερικός φίλος δεν μοιάζει με ένα φως που λάμπει. Αυτό το άτομο μοιάζει πάρα πολύ με άνθρωπο, και μάλιστα έναν άνδρα. Είναι ντυμένος με στολή, που μοιάζει με στρατιωτική στολή αυτού του πλανήτη, αλλά γνωρίζω ότι ΔΕΝ είναι από αυτό το πλανήτη. Είναι πολύ ψηλός, με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια. Τα μάτια του κοιτάνε με συμπάθεια, αλλά είναι και προβληματισμένος για κάτι. Θέλει να μου πει κάτι, αλλά έχω ένα προαίσθημα ότι δε θα μου αρέσει αυτό που θα ακούσω. Ευτυχώς, πρέπει να φύγω, έτσι μπορώ να σταματήσω τώρα αυτή την επικοινωνία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου