Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Η Ομάδα προσγείωσης θυμάται – Μέρος 4ο






Γαλαξιακή Συμμαχία με τη Γη


Η Ομάδα προσγείωσης θυμάται – Μέρος 4ο


Πρωί στη Γη

Ο Ανθρώπινος σύνδεσμος μιλάει:

Δεν αισθάνομαι το τελευταίο καιρό σαν τον εαυτό μου. Όχι ότι παραπονιέμαι, αφού πραγματικά απολαμβάνω να αισθάνομαι με αυτό τον τρόπο. Ωστόσο, υπάρχει μία παράξενη εσωτερική σύγχυση στην οποία ξέρω ότι είμαι εγώ, αλλά επίσης αισθάνομαι ότι είμαι κάτι περισσότερο από εμένα. Νομίζω ότι τα όνειρά μου αρχίζουν να αλλάζουν την αντίληψή μου για τον εαυτό μου. Στη πραγματικότητα, ο εαυτός μου αρχίζει να περικλείει έναν ΕΑΥΤΟ που είναι παραπάνω από ότι θεωρούσα σαν εμένα.  

Δεν ονειρεύτηκα ότι ήμουνα στο πλοίο για κάποιο διάστημα, αλλά έχω αυτά τα πολύ παράξενα όνειρα στα οποία είμαι ένα είδος Ιέρειας. Ζω έξω στη Φύση σε μία μεγάλη περιοχή, η οποία είναι σαν μία μεγάλη έρημος εδώ. Λέγοντας «εδώ» εννοώ ότι δεν πιστεύω ότι αυτό το μέρος είναι εδώ στη Γη. Λοιπόν, αφού μπορώ να πάω σε ένα διαστημόπλοιο τη νύχτα, γιατί να μη πάω σε ένα διαφορετικό πλανήτη; Σε αυτόν τον άλλο πλανήτη, αυτόν που ονειρεύομαι, έχω ένα διαφορετικό σώμα. Είμαι πολύ ψηλή και λεπτή. Έχω πολύ λευκό δέρμα και μακριά ξανθά μαλλιά.


Δεν μπορώ να δω τα μάτια μου, αλλά αισθάνομαι ότι είμαι το άτομο που ονειρεύτηκα την άλλη νύχτα. Φαίνομαι να μοιάζω με αυτήν, μόνο που τώρα δεν μοιάζω με αυτήν. Σε αυτό το όνειρο ΕΙΜΑΙ αυτή. Τουλάχιστον, ήμουν αυτή στο όνειρο. Πρέπει να πω, θα ευχόμουν να ήμουν αυτή όλο το χρόνο. Εκτός από το ότι αυτή/εγώ έχει αυτή τη στενοχώρια, σαν κάτι να λείπει. Επίσης, αυτή/εγώ έχουν ένα συναίσθημα του επείγοντος, σαν κάτι να πρόκειται να συμβεί, και υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνω.

Στο όνειρό μου φαίνομαι να είμαι πολύ ξεκάθαρη τι ήταν αυτό το «κάτι», αλλά δεν μπορούσα να φέρω αυτό το μέρος του ονείρου μπροστά. Φαίνεται ότι όταν ονειρεύομαι μπορώ να θυμάμαι τις συναισθηματικές εικόνες, αλλά οι λεπτομέρειες από το τι συμβαίνει γύρω μου χάνονται όταν ξυπνάω. Αναρρωτιέμαι εάν θα μπορούσα να υπνωτιστώ για να μπορούσα να θυμηθώ; Ωστόσο, θα έπρεπε να βρω έναν άνθρωπο να με βοηθήσει με πολύ ανοικτό μυαλό, ειδάλλως θα έφριτταν μαζί μου. Ή ακόμα χειρότερα, θα πίστευαν ότι είμαι τρελή.

Όχι, χρειάζεται να κρατήσω αυτό για τον εαυτό μου, τον προσωπικό εαυτό μου. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να μιλήσω για αυτό στο ιστολόγιο μου. Δεν θα μου έκανε καλό να ακούσω ότι είμαι τρελή επειδή είναι μία υποψία/φόβος μου. Ωστόσο, έχω τόσο κουραστεί να αφήνω το φόβο να κουμαντάρει τη ζωή μου. Που με πήγε τελοσπάντων; Αυτοί οι άνθρωποι που φοβόμουν ότι θα με έκριναν βασικά δεν είχαν καν ενδιαφερθεί να με προσέξουν, πόσο περισσότερο να με κρίνουν.

Αναρρωτιέμαι εάν θα ήταν δυνατό για εμένα να μιλήσω σε αυτό το πρόσωπο που ονειρεύτηκα που είδα και βίωσα να είμαι; Ωστόσο, δεν ξέρω πως θα μπορούσα πιθανόν να το κάνω αυτό. Τουλάχιστον, αυτή τη στιγμή πιστεύω ότι δεν θα μπορούσα να της μιλήσω. Ίσως εάν άφηνα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι θα μπορούσα να μιλήσω μαζί της, να έβρισκα έναν τρόπο να επικοινωνήσω μαζί της. Αλλά, πως θα μπορούσα να κάνω τον εαυτό μου να πιστέψει κάτι που δεν πιστεύω;


Την ίδια νύχτα στη Γη

Η Mytria μιλάει:

Βλέπω ότι ο ανθρώπινος σύνδεσμος μου δεν είναι ικανός να επικοινωνήσει μαζί μου. Ωστόσο, δεν είμαι βέβαιη πως θα μπορούσα να γεφυρώσω αυτό το κενό. Νομίζω θα επιστρέψω στο πλοίο για λίγο ώστε να μπορώ να συμβουλευτώ τον Αρκτούριο. Α, ναι, τότε θα μπορούσα να δω και τον Mytre. Μου έλειψε τόσο πολύ. Όταν είμαστε χώρια με αυτό τον τρόπο αισθάνομαι ότι είμαι μόνο το μισό του εαυτού μου. Νομίζω ότι όταν αμφι-μεταφερθούμε θα έχω περισσότερη επαφή με τη πραγματικότητά μου στο πλοίο.

Ωστόσο, αυτός ο κόσμος μου φαίνεται ότι απομακρύνεται κάθε μέρα, ή μάλλον, κάθε λεπτό. Δεν επέτρεψα αυτή τη σκέψη να εισέλθει στο νου μου διότι περιέχει μία απήχηση φόβου. Τι θα γινόταν αν ήμουν ένας από αυτούς που παγιδεύτηκαν στο φυσικό σώμα; Γνωρίζω ότι έχω πάει πολύ βαθύτερα στη συνείδηση του ανθρώπινου συνδέσμου μου από ότι θα έπρεπε, αλλά δεν θα μπορούσα να είχα τη προσοχή της αλλιώς.

Έχω τη προσοχή της τώρα σε αυτό που ονειρεύεται της ζωής μου/μας και έχει μία επιθυμία να επικοινωνήσει μαζί μου. Από την άλλη, αισθάνομαι ότι ίσως προχώρησα πολύ βαθιά. Αυτή τη στιγμή, ενώ αυτή κοιμάται, μπορώ να θυμηθώ τον πραγματικό ΕΑΥΤΟ μου, αλλά όλο και πιο συχνά χάνομαι στη μονότονη ζωή της. Όταν κοιτάω σε αυτή την ιστορία, συνειδητοποιώ ότι συνήθως χάνομαι όταν είναι απασχολημένη σε καθημερινές, 3Δ δραστηριότητες.

Η πυκνότητα αυτού του κόσμου είναι πολύ εθιστική. Υπάρχει πολύς φόβος στη γήινη ζωή. Έχω αναπτύξει μία μεγαλύτερη αναγνώριση στη δυσχερή θέση των ανθρώπων στη Γήινη χρονογραμμή του 2013. Για ένα πράγμα, πολλοί από τους πιο ανεπτυγμένους ανθρώπους περίμεναν μία νέα αρχή. Αυτό που βιώνουν αντί για αυτό είναι μία πραγματικότητα γεμάτη από φόβο και απογοητεύσεις, να τελειώνει πολύ αργά.

Είμαι πολύ υπερήφανη από το πώς τόσο πολλοί άνθρωποι έχουν βρει ένα τρόπο να προσαρμοστούν στην απογοήτευσή τους και να συνεχίζουν χωρίς να τους αποσπάται η προσοχή. Πιθανόν να έχουν εξοικειωθεί να ΜΗΝ παίρνουν αυτό που θέλουν. Μάλιστα, έχουν πια εξοικειωθεί εντελώς με αυτή τη απογοήτευση. Μακάρι να μπορούσα να βρω έναν τρόπο να τους πω ότι η Νέα τους Γη έχει ξεκινήσει. Ωστόσο, το να βγουν έξω από τη παλιά Γη είναι πολύ δυσκολότερο από ότι όλοι μας είχαμε φανταστεί.

Υπάρχουν ακόμα πολλοί άνθρωποι που κοιμούνται βαθιά και αγνοούν το ανώτερο φως του πραγματικού ΕΑΥΤΟΥ τους. Τώρα καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι έπρεπε να μάθουν να έχουν τόση υπομονή. Εμείς οι Πλειάδιοι είμασταν ικανοί να υλοποιούμε άμεσα πριν να ξεκινήσει να μετριέται ο χρόνος στη Γη. Καταλαβαίνω τώρα γιατί ο Mytre και εγώ έπρεπε να βιώσουμε την ενέλιξη στη πατρίδα μας πριν αναλάβουμε αυτή την αποστολή. Έπρεπε να θυμόμαστε πως είναι να νιώθεις δεμένος από το χρόνο, το περιορισμό και το φόβο.  

Ωστόσο, δεν ανακαλώ αυτό που βιώσαμε σαν πλήρη Πλειάδια ανέλιξη. Ο νους μου θολώνει πολύ όσο περισσότερο χρόνο περνώ σε αυτή τη γήινη μορφή. Ναι, ο «χρόνος», νόμιζα ότι τον είχα αφήσει πίσω μου επίσης. Πρέπει να πω, ότι κέρδισα μία μεγάλη δόση ταπεινότητας από αυτή την αποστολή. Αλλά, περίμενε, ο Almon, μόλις συνειδητοποίησα ότι η συνείδησή μου τον άφησε στο ΤΩΡΑ όπου έπεφτε αυτός από τη κορυφή του βιολετί Ναού και μέσα στη βιολετί φωτιά. 

Ο ανθρώπινος φίλος μου κοιμάται ακόμα, έτσι νομίζω μπορώ να επεκτείνω τη συνείδησή μου αρκετά για να γυρίσω σε εκείνη τη στιγμή που ανέβαινε ο βιολετί ναός. Τολμώ να αμφι-μεταφερθώ στην ανέλιξη των Πλειάδων, ενώ διατηρώ τη κατοικία μου σε αυτή τη μορφή, ενώ φοράω αυτό το γήινο σώμα και να κρατήσω ένα ρεύμα συνειδητότητας ενεργή που να μας συνδέει όλους;

Γνωρίζω ότι οι Αρκτούριοι και οι πιο εξελιγμένοι Πλειάδιοι μπορούν να βιώνουν μυριάδες πραγματικότητες ταυτόχρονα. Ναι, απλά χρειάζεται να θυμηθώ να είμαι ένα περιστρεφόμενο φως, όπως όταν ήμουν με τον Mytre και τον Αρκτούριο. Με αυτή τη σκέψη επεκτείνω τη συνείδητότητά μου να περικλύσει όχι μόνο τη μορφή μου στο πλοίο, τη συνείδησή μου μέσα στον άνθρωπο και την τωρινότητα του ΕΑΥΤΟΥ μου ενώ, επίσης, επεκτείνω τη προσοχή μου στις ανάγκες του αγαπημένου μου Almon στον Πλειάδιο πλανήτη μας.

Πολύ αργά, καταλαβαίνω ότι ξέχασα να καλώ το έκτης διάστασης ΕΑΥΤΟ μου να δημιουργεί ένα σταθερό πλέγμα στο οποίο η συνείδησή μου να μπορεί να ταξιδέψει. Το χειρότερο, δεν γείωσα επαρκώς σε κάποια από αυτές τις πραγματικότητες τον εαυτό μου. Μπορώ να αισθανθώ τον εαυτό μου να αποδεσμεύεται από τον άνθρωπο, αλλά δεν συνδέθηκα με τη μορφή μου στο πλοίο ή τη πραγματικότητα μου στο σημείο της Πλειάδιας ανέλιξης.


Στο πλοίο

Ο Mytre μιλάει:

Προσπάθησα να αδειάσω το φόβο μου και να τον αντικαταστήσω με ανεπιφύλακτη αγάπη όταν κάλεσα τον Αρκτούριο. Φυσικά, ήταν μαζί μου πριν η κλήση μου ολοκληρωθεί.

«Οι ζωτικές ενδείξεις της Mytria είναι πολύ χαμηλές τώρα» είπα με απελπισία στον Αρκτούριο. «Με την μεγάλη της συμπόνοια αποφάσισε να αμφι-μεταφερθεί στον βιολετί ναό. Ανησυχώ μήπως αυτό είναι πολύ για αυτήν.»

Έχεις δίκαιο, απάντησε ο Αρκτούριος. Η Mytria επεκτάθηκε υπερβολικά. Χρειάζεται να τη βοηθήσεις.

-Όχι, έκλαψα, αμφιβάλλοντας για τις δυνάμεις μου. Είναι μεγάλο ρίσκο. Εσύ θα έπρεπε να τη βοηθήσεις.

-Κανένας δε μπορεί να τη βοηθήσει καλύτερα από εσένα. Ο Αρκτούριος βασικά χρησιμοποίησε τη φωνή του για να με ηρεμήσει. Θα σε βοηθήσουμε στο ΤΩΡΑ.

-Αλλά σε ποια έκφραση του ΕΑΥΤΟΥ της θα πρέπει να πάω; Άπλωσε τον εαυτό της υπερβολικά. Ξέρω ότι το έκανε λόγω της μεγάλης της αγάπης για όλη τη ζωή, αλλά αυτή η γνώση δεν βοηθάει ούτε αυτή ούτε εμένα.
 
Ωστόσο ο Αρκτούριος είχε φύγει από τη συνείδησή μου. Εάν έπρεπε να βοηθήσω τη Mytria θα έπρεπε να ηρεμήσω και να μετακινηθώ στη συνείδησή μου της έκτης διάστασης, όπως και να πάρω ένα γήινο όχημα. Αφού η Mytria είχε ξεχάσει να δημιουργήσει ένα 6Δ πλέγμα για να ταξιδέψει πάνω του, και αφού δεν γείωσε επαρκώς τον εαυτό της στο γήινο όχημα που φορούσε, θα πρέπει να κάνω αυτές τις προφυλάξεις για αυτήν.

Η μεγάλη παραμονή της Mytria σε ένα γήινο όχημα είχε χαμηλώσει τη κατάσταση συνειδητότητάς της. Για αυτό, είχε ξεχάσει να επεκτείνει την συνείδησή της επαγρύπνησης από την χαμηλότερης συχνότητας μορφή της στο 6Δ πλέγμα του φωτεινού της Όντος. Η παρουσία μου σε αυτές τις δύο συχνότητες της πραγματικότητάς της θα τη βοηθήσει να θυμηθεί ότι είχε ξεχάσει. Επιπλέον, αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορώ να συνδεθώ μαζί με όλες τις εκφράσεις της άμεσα.

Ωστόσο, και εγώ θα αμφι-μεταφερθώ σε πολλές πραγματικότητες. Θα πάω στο θαλαμίσκο μου διαλογισμού στο πλοίο για να διατηρήσω μία σύνδεση μεταξύ όλων αυτών των πραγματικοτήτων, να μετακινηθώ στο 6Δ πλέγμα μου, αμφι-μεταφερθώ στην Πλειάδια χρονογραμμή μας όπου ανεβάζαμε τον βιολετί ναό και να αμφι-μεταφερθώ στο φυσική γήινο όχημα του άνδρα με τον οποίον επικοινωνώ.


Το επόμενο πρωί στη Γη

Ο Ανθρώπινος Σύνδεσμος μιλάει:

ΠΩ ΠΩ, αυτό ήταν το όνειρο των ονείρων. Ήμουν σε τόσα διαφορετικά μέρη ταυτόχρονα που δεν ήμουν σίγουρη ποια ήμουν. Το όνειρο ήταν ενδιαφέρον, αλλά τώρα που ξύπνησα για λίγο, έχω μία απαίσια αίσθηση επικείμενης καταστροφής. Ω όχι, πίστευα ότι το είχα ξεπεράσει. Πως θα μπορέσω να επιστρέψω στη παλιά μου συμπεριφορά να με απορροφούν θέματα ασήμαντης σημασίας.   

Ωστόσο, αυτά δεν φαίνονταν τα δικά μου ασήμαντα θέματα. Η γυναίκα που ήμουν σε αυτή την έρημο ήταν επίσης στο πλοίο. Ωστόσο, δεν θυμάμαι να την έχω ξαναδεί. Επίσης, πήγαινε να σώσει κάποιον στην έρημο, αλλά ήταν ταυτόχρονα και στη Γη. Είχε μία γήινη μορφή, αλλά δεν ξέρω ποια ήταν.

Τότε ήταν αυτός ο άντρας, ω ναι, ήταν ο ψηλός ξανθός με τα γαλάζια μάτια. Ήταν πίσω στα όνειρά μου μετά από μια μακρά περίοδο που έλειπε. Μόνο, που δεν ενδιαφερόταν για εμένα. Νομίζω ότι ανησυχούσε για την Ιέρεια από την έρημο. Μάλιστα, ήταν πολύ ανήσυχος, τόσο ανήσυχος που αισθάνθηκα φόβο.

Βασικά, δεν αισθάνομαι απλά φοβισμένη. Αισθάνομαι άδεια, πολύ πολύ άδεια. Φαίνεται σαν να έχασα κάτι ή κάποιον. Δεν είμαι βέβαιη τι έχασα, αλλά ξέρω ότι το θέλω πίσω. Ωστόσο, πως θα πάρω πίσω κάτι όταν δεν ξέρω καν τι είναι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου